صفحه نخست تماس با ما RSS 2.0

درباره ما

به وب سايت الگوي مصرف خوش آمديد . براي شما لحظات خوبي را آرزو ميكنم . بنده رضا عبدالملكي ، دانشجوي رشته كامپيوتر از دانشكده فني دورود هستم . ما را از نظرات گرم خود محروم نكنيد . با سپاس .

مدير سايت :رضا عبدالملكي
 

آمار سايت

بازديد : 157130
كل مطالب : 612
كل نظرات : 21
بروز رساني: دوشنبه 24 فروردین 1394 
» کاربر: Admin

اين وبلاگ را صفحه خانگي خود كن ! به مدير وبلاگ ايميل بزنيد ! ذخيره كردن صفحه! اضافه کردن اين وبلاگ به علاقه منديها! لينک RSS

site map site map ror html site map
Add to Technorati

طراح قالب و سرور وبلاگ

 

روشهای پس انداز نمودن پول

   

نويسنده: رضا عبدالملکی

● نامه ی یکی از بینندگان:
"من مرد ۳۷ ساله متاهلی هستم که دو فرزند کوچک دارم. از زمانیکه ازدواج کرده ام و دو فرزندم به دنیا آمدند، به نظر می رسد که اوضاع مالیم کمی به هم ریخته است. نمی دانم حق با من است یا نه، اما فکر می کنم قبلاً چیزها خیلی ارزانتر بود—البته فکر نمی کنم تورم تنها اشکال کار باشد.
قبل از به دنیا آمدن بچه ها، من و همسرم می توانستیم باهم به مسافر رفته و گه گاه شب ها برای صرف شام به رستوران برویم. اما الان حتی اجاره خانه را هم به زور تهیه می کنیم. آیا راهی برای ما وجود دارد تا بتوانیم از این اوضاع خلاص شویم؟"
● عاداتتان را تغییر دهید
جمله کلیشه ای قدیمی هیچوقت از زبان ها نمی افتد: "قدیم ها چیزها خیلی ارزانتر بود." بله، تورم روی ارزش پولی که به زحمت درآورده اید بی تاثیر نیست. درست است، قبلاً با هزار تومان خیلی چیزها می شد رید.
اما مردم معمولاً فراموش می کنند که ارزش پولشان بستگی به دورانی دارد که در آن زندگی می کنند. درست است که سی سال پیش میتوانستید با هزار تومان کلی چیز بخرید، اما حواستان باشد که آن روزها هم درآمدتان خیلی کمتر از الانتان بود.
مثلاً اگر یک چیز در سال ۱۹۶۰ یک دلار برایتان تمام می شد. امروز باید برای آن حداقل ۶ دلار بپردازید. تازه این درمورد دلار است، درمورد پول ایران که وضع خیلی مصیبت بارتر است.
صرفنظر از دورانی که در آن زندگی می کنید، لازم است که با راه های اصلی پس انداز پول آشنا شوید که پدرها و پدربزرگهای شما برای رسیدن به زندگی بهتر از آن استفاده می کردند.
● الفبای پس انداز
اکثر والدین معمولاً درمورد اینکه توانسته اند شرایط تحصیلات مناسب را برای فرزندانشان فراهم کنند، به خود می بالند. اما متاسفانه آنها فراموش می کنند تا راه و روش پس انداز کردن پول را هم به فرزندانشان آموزش دهند.
در این مقاله قصد داریم شما را با چند و چون پس انداز و ذخیره ی پول آشنا کنیم.
۱) واقعیت را بررسی کنید
قبل از خرید هر چیز گرانقیمت و بزرگ، اطمینان پیدا کنید که این خرید را از روی احساس انجام نمی دهید. مردم عادت دارند که خریدهایی غیر ضروری را فقط از روی هوس انجام دهند به جای نیاز. توصیه ی من این است که قبل از هر خرید، خوب موقعیت خود را بررسی کنید و واقع بین باشید.
۲) قیمت ها را مقایسه کنید
قبل از هر خرید، من توصیه میکنم که همه جا را ببینید. اگر با دیدن یک چیز در یک فروشگاه سریعاً دست به خرید آن بزنید ممکن است سرتان را کلاه بگذارند. سوال کردن از فروشگاه های دیگر و پرس و جوی قیمت چندان زحمتی هم نمی برد.
اگر وقت کافی برای پرس و جوی قیمت ندارید، من توصیه می کنم که همه ی جزئیات را از یک فروشنده سوال کنید و بعد با فروشگاه های دیگر برای چِک کردن و مقایسه ی قیمت ها تماس بگیرید. وقتی ارزانترین فروشگاه را پیدا کردید، بعد دست به خرید بزنید.
۳) چانه بزنید
بعضی مردم خجالت می کشند یا بیش از این مغرور هستند که بخواهند سر قیمت چیزی با فروشنده چانه بزنند. اما جالب است بدانید که پولدارترین مردم همیشه بیش از سایرین هنگام خرید چانه می زنند. همین دلیل ثروتمند بودن آنها را می رساند. چون آنها ارزش پولی که به زحمت به دست آورده اند را می دانند و هیچوقت آن را الکی دور نمی اندازند.
● قدم به قدم تا پس انداز پول
بدانید که هیچوقت برای پس انداز کردن پول دیر نیست. در اینجا میخواهیم تکنیک های جمع کردن پول و پس انداز را برایتان معرفی کنیم.
۱) همه ی حقوقتان را خرج نکنید
کار را با نگهداشتن میزان حتی خیلی کمی از حقوقتان شروع کنید. سعی کنید هر ماه ۱۵ تا ۱۸ درصد از حقوق دریافتیتان را کنار بگذارید، اما اگر نتوانستید آنقدر هم پس انداز کنید باز نگران نباشید. مهم این است که پیوسته مقداری هرچند هم کم را پس انداز کنید.
۲) تعداد برداشت از حساب خود را کمتر کنید

 

تحریم بنزین و مدیریت مصرف

   

نويسنده: رضا عبدالملکی

«این که می‌بینیید برخی دولت‌های خارجی چندین سال است که مارا تهدید می‌کنند که تحریم می‌کنیم، به خاطر این است که چشم امیدشان به همین خصوصیت منفی (مصرف گرایی و اسراف) ماست.» (۱)
«ما باید الگوی مصرف را اصلاح کنیم. باید به سمت اصلاح الگوی مصرف حرکت کنیم. مسئولین کشور در درجه اول و اشخاص و شخصیت‌ها در رتبه‌های مختلف اجتماعی و آحاد مردم از فقیر و غنی باید به این اصل توجه کنند....» .(۲)
یکی از مواردی که همواره مورد توجه نظام اسلامی بوده است پرهیز از اسراف و تبذیر و توجه به مصرف بهینه و مناسب در همه جهات مانند خورد و خوراک، وقت، کار و فعالیت، پس انداز ، درآمد و بسیاری موارد گوناگون می‌باشد که در تمامی منابع دینی ما وجود داشته و دارد. پرهیز از اسراف، تقسیم اوقات شبانه روز، تعادل در مصرف غذا و... همه از نصایح و سفارشاتی است که پیامبر عظیم الشأن اسلام و ائمه گرامی، دائماً به آنها پرداخته‌اند.
مصرف به اندازه و مناسب، درست در نقطه مقابل اسراف قرار دارد و در این خصوص هیچگاه با بیانی که مفهوم جلوگیری از مصرف به اندازه نعمات الهی باشد روبرو نمی‌شویم مثل: «کلوا واشربوا و لا تسرفوا».
در اینکه اثرات گوناگون پرهیز از اسراف در جامعه اسلامی باعث جلوگیری از هدر رفتن و اتلاف منابع مهم کشور به ویژه در مواردی که قابلیت جبران ندارد و صدها سال برای ایجاد آنها زمان نیاز است ، کاهش هزینه‌ها، ایجاد عدالت در سطوح گوناگون جامعه، کاهش فاصله طبقاتی، افزایش درآمد، ایجاد و احیاء فرهنگ غنی اسلامی، خواهد شد هیچ شکی وجود ندارد اما آنچه مهم است تدابیری است که دولت به عنوان سیاست‌گزار و مجری اصلی در این خصوص بایستی در نظر بگیرد که می تواند شامل آموزش همگانی و در همه سنین بوده و نیز آغاز«از خود» ‌باشد.
اما آنچه به زعم نگارنده از همه موارد ذکر شده بالاتر است و بایستی به آن توجه نمود «باور» به لزوم صرفه جویی و ایجاد بهره‌وری و بهینه سازی در مصرف است. اینکه هرکس در هر مقام و موقعیتی که قرار دارد به این نکته برسد که در آینده‌ای نه چندان دور منابع تجدید‌ناپذیر کشور به پایان رسیده و پیدا کردن جایگزین مناسب برای هر یک از آنها بسیار سخت و هزینه‌بر می‌باشد.
اخیراً سنای آمریکا با تصویب طرحی خواستار تحریم شرکت‌های تأمین کننده بنزین و فرآورده‌های نفتی برای ایران شده است که این تحریم شامل منع خرید نفت خام از این شرکتها «تأمین کننده بنزین برای ایران» می‌باشد.
لازم به ذکر است شرکت‌های ویتول، رویال داچ شل و گلنکور سه شرکتی هستند که علاوه بر تأمین نفت خام برای ذخایر اضطراری آمریکا ، قسمت عمده بنزین وارداتی ایران را نیز تأمین می‌کنند.
کاملاً‌ واضح است که دولت آمریکا با طرح چنین مواردی تلاش می‌کند جمهوری اسلامی ایران را از دستیابی به پیشرفت‌ در صنعت صلح آمیز هسته‌ای و غنی‌سازی اورانیوم برای مصارف گوناگون صنعتی باز دارد، گرچه خود نیز به این امر رسیده‌اند که ایران اسلامی برای دستیابی به اهداف بلند خود با تکیه بر داشته‌های علمی و معنوی و پشتوانه عظیم مردمی از هیچ تلاشی فروگذار نخواهد کرد اما به هرحال از هر طریق ممکن سعی می‌کنند روند رو به رشد و سرعت آن را کم کنند و آخرین حرکت آنها هم طرح تحریم فروش بنزین به ایران است.
البته این بار نیز مطمئناً راه به جایی نخواهد برد چرا که ایران عزیز سالهاست که با طرحهایی از این دست آشناست و آمادگی برخورد با آنها را دارد و با صراحت می توان اذعان کرد هر چه در دوران جنگ تحمیلی و پس از آن بدانها دست پیدا کردیم در اثر تحریم‌های گسترده بین المللی بوده است.
موضع روشن وزیر محترم نفت پیام صریحی به کشورهای غربی و از جمله آمریکا بود در جایی که اعلام کردند: « ما از تحریم بنزین استقبال می کنیم» بدون شک برای مقابله با تحریم و تأمین سوخت مورد نیاز راهکارهای بسیاری اندیشیده شده و در حال انجام است از جمله اینکه هم اکنون بیش از هفت پالایشگاه جدید تولید کننده بنزین در کشور در حال ساخت می باشد که بزودی با به ثمر رسیدن آنها وزارت نفت علاوه بر تأمین داخلی، قابلیت ذخیره و صادرات را نیز خواهد داشت اما به نظر می‌رسد این بار نیز برای مقابله با تحریم‌های اعلام شده ( که هنوز تصویب هم نشده است) بایستی مردم شریف ایران عزیز با استفاده بهینه از انرژی دولت را حمایت نمایند. برای حصول به این مقصود راهکارهای مشروح زیر را که قابلیت اجرا از سوی مردم و دولت را داردبه عنوان اقدامی عملی برای ایجاد فرهنگ صرفه‌جویی و جلوگیری از اسراف در مصرف بنزین و کاهش تردد با وسایل نقلیه شخصی و همچنین مقابله با تحریم، پیشنهاد می‌نماید.

 

اسراف ما به آب و برق ختم نمی شود

   

نويسنده: رضا عبدالملکی

تنها اسراف در مصرف آب و برق و گاز که خیلی هم اهمیت دارد نیست که لطمات شدیدی به اقتصاد ما می زند. بطوریکه آمارها نشان می دهد و خود مسئولین بارها اعلام کرده اند داروهائی که برای بیماران در کشور ما تجویز می شود بسیار بیش از حد لازم است. همچنین بعضی رویه های غلط اداری که بتدریج در شبکه اداری ما رایج شده است نیز مشکلات و خسارات مالی فراوانی را باعث می شود. دیگر امروزه داشتن منشی با اطاق و مبلمان و تلفن و کامپیوتر جداگانه، مخصوص وزرا معاونین و مدیران پرکار که حجم کار آنان داشتن چنین امکاناتی را ایجاب می کند نیست، بلکه دیده شده هر مسئولی بقدر نفوذ و امکان دسترسی که به بودجه دارد چنین امکاناتی را برای خود دست و پا می کند که علاوه بر تحمیل هزینه غیرلازم به بیت المال باعث معطلی و اتلاف وقت مراجعین می شود. وقتی کسی نامه ای را می خواهد به اداره ای بدهد باید به اطاق منشی اداره مراجعه کند و پس از کسب اجازه از منشی و معطلی معمول وارد اطاق رئیس شده و نامه خود را به رویت او برساند در صورت موافقت او نامه در دبیرخانه ثبت شده و تازه بورکراسی معمول برای رسیدگی به موضوع نامه شروع شود.
در اینجا این پرسشها مطرح می شود چه مسئولینی با چه حجم کاری باید دم و دستگاه منشی و تشریفات آنرا داشته باشند؟ چرا باید مراجعین یکی بعد از دیگری با اجازه منشی وارد اطاق رئیس شوند مگر رئیس با همه مراجعین حرفهای محرمانه ای دارد مگر آن مبل های متعددی که در اطاق رئیس گذاشته شده برای نشستن مراجعین نیست؟ گذاشتن اینگونه موانع در راه ارتباط مردم با دستگاه اداری و مسئولین مملکت برای چیست؟ چنین قید و بندهائی که در بعضی دستگاه های نوظهور که روز بروز هم بیشتر می شود قبلاً معمول نبوده است. چرا نامه ای را که شخصی می خواهد به اداره ای بدهد باید قبل از ثبت در دفتر، در واقع پذیرش نامه رئیس اداره باید اجازه ثبت نامه را بدهد یعنی خواسته های مردم را قبل از رسیدگی کنترل و انتخاب کند؟ مردم باید بتوانند همه خواسته های خود را مستقیماً در مراجع اداری منعکس کنند و اداره مربوطه طبق مقررات به آن رسیدگی کرده جواب طرف را بدهد. انتخاب درخواستهای مردم بوسیله مسئولین و نپذیرفتن بعضی از آنها و برقراری چنین تشریفات زائد و هزینه بر به معنای ایجاد فاصله بین مردم و مسئولین مملکتی است. در صورتی که مردم بتوانند دورنگار نامه خود را به اداره ای بفرستند و آن نامه جریان اداری خود را طی کرده و پاسخ آن به همان شماره دورنگار ارسال شود در اکثر موارد مراجعه حضوری متقاضی لازم نبوده از بسیاری از آمد و رفت های خیابانی، تحمل و ایجاد ترافیک های بیشتر و مصرف سوخت و آلوده کردن هوا و اتلاف وقت اشخاص جلوگیری خواهد شد. انجام همین امر ساده که هیچ منع قانونی هم ندارد باعث حذف خیلی از هزینه های مادی و معنوی و جلوگیری از اتلاف وقت مردم خواهد شد.
همچنین بی مبالاتی هائی که در هزینه کردن بعضی بودجه ها می شود مشکلات و خسارات زیادی ببار می آورد. برای اینکه کلی گوئی نشده و نمونه روشنی را بنمایانم که قابل رویت و رسیدگی باشد بعضی اقدامات شهرداری مهرشهر کرج را عنوان می کنم. آسفالت خیابانهای مهرشهر مخصوصاً خیابانهای فرعی تقریباً همیشه خراب و پر چاله و در نقاط زیادی دارای گودی است که در مواقع بارندگی و حتی آب پاشی پر از آب می شود.
هر سال نیز شهرداری اقدام به لکه گیری یا تعمیر بعضی نقاط می کند که پس از شش ماه یا کمتر یا با یک بارندگی وضع بشکل سابق برمی گردد که باز نوبت لکه گیری و تعمیرات فرا می رسد و این دور باطل یعنی خرابی همیشگی خیابانها و هزینه کردن هر ساله شهرداری برای تعمیر با آسفالت های نامرغوب غیراستاندارد ادامه دارد. هزینه آسفالت از سه بخش خرید ماده آسفالت، حمل و نقل و اجرای آسفالت تشکیل می شود و شهرداری بجای خرید یکباره آسفالت مرغوب و استاندارد آنطور که در همه دنیا معمول است یک بار برای چندین سال متحمل این مخارج می شود ولی با تکرار عملیات تعمیرات بیش از تفاوت قیمت هزینه آسفالت استاندارد و نامرغوب، هزینه حمل ونقل و اجرای مکرر آسفالت را می دهد و همیشه هم آسفالت ها خراب و مردم در زحمت اند. شهرداری که خریدار عمده این مصالح است و کارشناسان کافی در اختیار دارد باید بداند مقدار قیر و همچنین نوع و اندازه شن آسفالت معین و تعریف شده است و نوع غیراستاندارد آن را باید جنس تقلبی دانست، و شهرداری نباید به هر علت خریدار کالای تقلبی باشد.
به موازات و در کنار آسفالت شهرداری، سازمان فاضلاب کانال هائی را که برای نصب لوله های فاضلاب حفاری کرده آسفالت کرده که آسفالت اخیر بر خلاف آسفالت شهرداری صاف و یکدست و متراکم با شن ریز بوده و تاکنون اگرچه به علت نقص زیرسازی در بعضی نقاط نشست هائی دارد ولی مرغوبیت آسفالت آن نسبت به آسفالت شهرداری کاملاً محسوس است. چرا نباید شهرداری اقلا از چنین آسفالتی استفاده کند. مسئول و جواب گوی این خسارتها کیست؟